न तिमी थियौ दोशी म नै थिए दोशी 
बिवस्थाको हुरिले पार्यो हामीलाई वारीपरी
न त तिमीलाई रोक्न सके न त म चिच्चाउन
भावीले लेखेको कर्म कहाँ सक्थे आँफै मेटाउन
मनको मुहान भत्किएको छ
व्यथाको ज्वाला सल्किएको छ
मनका चाहना सबै अपुरो भयो
आँखाको सपना आसु बनी झर्यो
तिमी भयौ कोसौ टाढा
तर सम्झना रह्यो झनै गाढा..